Interview met Rob
Rob is fotograaf en leidt een druk, vol leven, als hij rond 2011 ineens blaasklachten krijgt. Hij moet wel twintig keer per dag naar de wc en plast soms ook in zijn broek. In 2013, na een urodynamisch onderzoek, blijkt uiteindelijk dat zijn blaas enorm is uitgerekt en dat daardoor de signaalfunctie is verstoord. Een permanente katheter(verblijfskatheter) lijkt de enige oplossing, maar Rob zet alles op alles om dat te voorkomen. Hij leert zichzelf te katheteriseren, al gaat dat niet probleemloos. Toch zet hij door: “Voor mijn gevoel kreeg ik mijn leven en daarmee ook mijn mannelijkheid weer terug.”
Rob is een stoere kerel, met een vrolijke oogopslag. Hij rijdt motor, geeft fotoworkshops, loopt graag met zijn twee honden en is een trotse opa voor zijn vijf kleinkinderen. Zelfkatheterisatie is na al die jaren een tweede natuur voor hem geworden, maar hij weet nog goed hoe wanhopig hij destijds uit het ziekenhuis terugkeerde: “Ik kwam huilend bij mijn ouders aan, omdat ik echt dacht dat mijn leven over was. Zo’n onderzoek is natuurlijk geen pretje, zeker niet als je het voor het eerst meemaakt. Ik viel zelfs twee keer flauw toen de katheter werd ingebracht. En toch wist ik dat ik álles wilde proberen om het zelf te leren doen. Die permanente katheter, met zo’n urine-opvangzak aan mijn been, dat ging écht niet gebeuren voor de rest van mijn leven. Ik heb allerlei katheters geprobeerd en kwam uiteindelijk uit bij de SpeediCath Compact Man. Die gebruik ik tot op de dag van vandaag. Ik denk dat ik er inmiddels zo’n 18.000 versleten heb.”
Gemakkelijke prater
Ongeveer in diezelfde tijd liep de relatie met zijn toenmalige vriendin stuk. Rob ging weer daten en dat plaatste hem voor een dilemma: “Wanneer vertel je zoiets nou? Ik heb toen al vrij snel besloten om het bij een nieuwe relatie meteen, in alle openheid, te bespreken. Nu ben ik sowieso een gemakkelijke prater en ook over seks heb ik nooit geheimzinnig gedaan. Ik geloof bijvoorbeeld niet in monogamie, dus toen ik mijn huidige vrouw ontmoette, dacht ik: die rent straks weg als ik eerlijk ben! Maar nee, we zijn in 2017 getrouwd en hebben het erg goed samen. Er zijn geen geheimen tussen ons en zij heeft nooit een probleem gehad met het katheteriseren. Het heeft zelfs iets heel intiems als zij de katheter bij me inbrengt. Misschien zelfs nog intiemer dan de daad zelf, omdat ik haar daarin volledig vertrouw.”
Hoe sneller je er open over bent, hoe beter
gebruikt katheters
Zorgvuldig en hygiënisch
“Een erectie staat volledig los van de blaas, dus gelukkig werkt alles nog even goed als daarvoor. Wat ik wel heb moeten leren, is dat zorgvuldigheid en hygiëne absolute voorwaarden zijn bij zelfkatheterisatie, zeker als je net seks hebt gehad. Normaal gesproken zorg je dat je na de seks nog even goed uitplast, maar dat kan ik natuurlijk niet. Ik moet me dan dus katheteriseren, en als je op zo’n moment niet zorgvuldig te werk gaat, loop je meer kans op een urineweginfectie. Katheteriseren met een half stijve piemel is trouwens echt geen goed idee, dan heb je meer risico op beschadigingen. Je moet dus even wachten en rustig te werk gaan. Helaas is dat bij mij in het verleden wel eens misgegaan. Door de beschadigingen kreeg ik de katheter er echt niet meer in, en dan moest ik weer naar het ziekenhuis. Daar lig je dan; broek uit, benen wijd en al die co-assistenten eromheen. Het enige wat ze dan kunnen doen is tijdelijk een verblijfskatheter aanbrengen, of zelfs met een slangetje direct in de buikwand. De plasbuis krijgt dan de rust om zich te herstellen, maar ik? Ik vind het vreselijk.”
Ervaringsdeskundige
“Bij ons thuis zijn er geen taboes. De katheters staan gewoon in een bakje op de wc, en laatst maakte mijn kleinzoon zelfs een verpakking open om net zo te kunnen plassen als opa. Ik schaam me nergens voor, maar soms merk ik wel het ongemak bij anderen als ik er openlijk over spreek. Voor mijzelf is het gewoon geworden, ik kan zelfs katheteriseren met mijn ogen dicht, maar ook dat heeft moeten groeien. In de gezondheidszorg wordt gelukkig steeds meer gebruikgemaakt van ervaringsdeskundigen, en zo’n begeleiding zou ik best willen bieden. Ik wou dat er in 2013 iemand naast mij had gestaan als ik, zoals ik nu ben en met wat ik nu weet. Dat had veel verschil gemaakt, denk ik.”