Interview met Ramona
Sinds april 2024 heeft Ramona een stoma. Daaraan ging een heftige ziekteperiode vooraf, waarin zij kampte met ondraaglijke pijnen in haar onderrug en kringspier. Het waren moeilijke jaren voor Ramona en haar man Michel, maar ze kwamen er uiteindelijk samen sterker uit. Aanvankelijk was Ramona best onzeker over de combinatie van seks en een stoma: “Er speelden allerlei gedachten door mijn hoofd, maar gelukkig ging het heel natuurlijk. Wat enorm helpt, is dat Michel en ik hebben afgesproken om altijd eerlijk tegen elkaar te zijn, ook als dat moeilijk of ongemakkelijk is. Daardoor kunnen we alles met elkaar bespreken, ook op het gebied van intimiteit en seksualiteit. En dat is maar goed ook: hij kan immers geen gedachten lezen.”
In de eerste tijd na de operatie focuste Ramona zich volledig op het fysieke herstel, maar na een maand of drie kwam de behoefte aan intimiteit langzamerhand terug. Spannend, vonden ze allebei, en ook wat onwennig, vertelt Ramona: “Michel en ik zijn inmiddels achttien jaar samen en hebben altijd een fijn seksleven gehad. Hij heeft me door dik en dun gesteund. Alleen toen ik zo ziek werd, hebben we een tijdje apart geslapen. Met al die pijn en ellende kon ik niemand om me heen verdragen; ik vond mezelf al te veel. De ommekeer kwam voor mij toen ik een proefpakket van de nieuwe zwarte zakjes van SenSura® Mio maxi bestelde. Die stomazakjes voelen voor mij echt als een aanvulling op de zwarte lingerie die ik altijd draag, en dat hielp mij om me weer vrouw te voelen. We besloten het dat weekend gewoon te proberen, zonder al te veel van elkaar te verwachten. Ik nam de tijd om me op te tutten en om al het achterstallige onderhoud van de afgelopen anderhalf jaar in te halen. En toen het zover was, ging het eigenlijk heel ontspannen. Na twee seconden was ik mijn zakje al vergeten en alsof het zo moest zijn, hield mijn stoma zich ook heel rustig. Het was fijn dat we elkaar weer als vanouds konden vinden, ook in bed.”
Als jij er klaar voor bent, ben ik dat ook
“Natuurlijk had ik me van tevoren best druk gemaakt of het allemaal goed zou gaan. Kan het geen kwaad, om met elkaar te vrijen? Zou dat zakje wel blijven zitten? Wat als de stoma ineens ging lopen? Als Michel dan maar niks ruikt, dacht ik ook, en als hij me nog maar aantrekkelijk vindt. Voor Michel telde intussen maar één ding, en dat was dat hij zeker wilde weten dat hij me geen pijn deed. Verder voegde hij zich volledig naar mijn tempo en mijn wensen. ‘Als jij er klaar voor bent, ben ik dat ook’, beloofde hij me. Dat hij me op geen enkele manier onder druk zette, gaf mij de ruimte om te onderzoeken wat ik wilde.
Wij zijn geliefden, maar ook elkaars beste vrienden
heeft een colostoma
Waardevolle tips
“Ik bezocht in Papendal een lotgenotendag voor stomadragers, en daar kreeg ik tips waaraan ik veel heb gehad. Enerzijds heel praktisch, bijvoorbeeld dat je van tevoren altijd eerst een schoon zakje aanbrengt. Maar ook het advies om mijn onzekerheden gewoon met Michel te bespreken en om niet meteen al te hoge verwachtingen te koesteren. De eerste paar keren dat we seks hadden, maakte ik me nog zorgen over hoe de stoma zich zou houden. Je kunt namelijk niet voorspellen wanneer de stoma ineens gaat lopen, dus in mijn achterhoofd was ik daar toch mee bezig. Inmiddels voelen we ons vrij in alle standjes en posities, omdat we uit ervaring weten dat het zakje goed blijft plakken. Ik maak me er dus totaal niet meer druk om. En mocht er tijdens het vrijen toch iets misgaan, dan lossen we dat op met humor. We hebben wel eens de slappe lach gehad toen mijn stoma op het moment suprême ineens begon te pruttelen. Nou ja, dan nemen we gewoon even een time-out tot we uitgelachen zijn.”
Comfortabel in mijn lijf
“Ik ben heel blij dat ik me nu weer comfortabel voel in mijn eigen lijf. Ik ben grotendeels opgevoed door mijn tante en van haar leerde ik dat ik me nooit hoefde te schamen voor mijn lichaam. Zolang je het maar veilig doet en naar je gevoel luistert, zei ze altijd. Ook mijn opa en oma waren heel open over intimiteit en heel liefdevol naar elkaar toe, dus ik ben wat dat betreft met weinig taboes opgegroeid. Voor Michel was dat anders; in zijn familie gingen ze iets afstandelijker met elkaar om. Toen wij elkaar leerden kennen, hebben we het dus echt moeten leren om te praten over zulke verschillen. Gelukkig hadden we allebei al wat relaties achter de rug en waren we onze wilde haren inmiddels wel kwijt. Daardoor wisten we beter wat we wel en niet prettig vonden, maar toch: daarover communiceren gaat niet altijd vanzelf, daar moet je bewust energie in steken. Michel en ik zijn daar inmiddels goed in geworden. We zijn niet alleen elkaars geliefden, maar ook elkaars beste vrienden. Ik heb wel eens gedacht dat ons huwelijk alle ellende rondom mijn ziekte misschien niet had overleefd, als we die in het begin van onze relatie hadden meegemaakt. Nu staan we samen alleen maar sterker.”