Jelske over reizen met MS en katheter
Ze had niet gedacht dat ze het ooit nog zou kunnen: zorgeloos reizen. Door haar MS heeft Jelske (31) namelijk blaas- en darmproblemen. Toch is ze nu net terug van een achtdaagse groepsreis door Marokko. En die smaakte naar meer.
Even wennen was het wel. Want echt schoon zijn de toiletten in Marokko niet. “Je moet ervoor betalen en dan krijg je één klein papiertje als toiletpapier en kom je terecht op een heel vieze wc”, vertelt Jelske. Lachend: “Een geluk bij een ongeluk was dat ik door mijn katheter niet op de bril hoefde te zitten. En gelukkig had ik in mijn voorbereiding ook bedacht dat het slim was om altijd papieren zakdoekjes mee te nemen en wat extra schoonmaakgel voor mijn handen.”
Die voorbereiding was zorgvuldig. “Ik ga graag op een georganiseerde reis omdat ik me dan in mijn voorbereiding volledig kan richten op wat ik zelf nodig heb”, vertelt ze. “Ik rekende uit hoeveel katheters ik nodig heb. En voor het eerst nam ik ook een Peristeen® Light-darmspoelsetje mee.” Toen ze twee jaar geleden naar Malta ging, was Peristeen® Light nog niet op de markt. “Vroeger was ik op elke plek bezig met waar ik naar de wc kon – want als ik moet dan moet ik – waardoor ik eigenlijk niet echt kon ontspannen. Nu spoelde ik elke ochtend voor vertrek mijn darmen, waardoor ik zeker wist dat ik de rest van de dag niet naar het toilet hoefde. Dat gaf me ontzettend veel rust.” Ze was daarom ook erg blij met haar keuze om bij de ANWB een dompelaar te kopen, waarmee ze water warm kon maken. “Die heb ik op het laatste moment toch nog meegenomen, met een thermometer, en dat was maar goed ook: want op geen enkele hotelkamer was er echt warm water.
Een legere blaas
Als negentienjarige kreeg Jelske na een lange zoektocht de diagnose MS. Gelukkig is ze nu alweer een paar jaar stabiel; ze heeft al een tijdje geen schubs gehad. Een paar keer per dag katheteriseert Jelske zichzelf, waardoor ze nu ook bijna geen blaasontstekingen meer heeft. “Sinds kort gebruik ik Luja™ Vrouw en het is echt ongelooflijk. Mijn blaas wordt nu beter geleegd, waardoor ik minder vaak naar het toilet hoef dan met de katheter die ik hiervoor gebruikte.” Darmspoelen doet Jelske alleen als ze de deur uit gaat en niet precies weet wanneer ze een toilet tegenkomt. “Als ik een dagje weg ga naar een plek die ik niet goed ken bijvoorbeeld. Dat geeft me ook dan veel rust.”
Jelske ging mee met een groepsreis. Van tevoren had ze niets met de organisatie gedeeld over haar MS. “Zij hoefden verder niets bijzonders voor mij te doen. Ik moet zo’n reis goed voorbereiden en weet zelf precies wat ik nodig heb. En tijdens de reis moet ik vooral goed naar mezelf luisteren en goed voor mezelf zorgen. Dus dat heb ik gedaan: meestal ging ik na het eten terug naar mijn hotelkamer. Ik had ook expres gezocht naar een reis waarop ik een eigen kamer zou hebben, dat vind ik met darmspoelen wel prettig.”
Tijdens haar vlucht had Jelske wat materialen in haar handbagage, maar het grootste deel zat in haar koffer. Was ze niet bang om die kwijt te raken? “Daar had ik wel over nagedacht natuurlijk, maar ik wilde daar niet te veel bij stilstaan. Ja, er kan iets misgaan. Maar dat had ik vast wel kunnen oplossen.” Bij de douane heeft ze nog nooit vragen gehad over haar materialen. “Ik heb een medisch paspoort van Coloplast, maar dat heb ik nog nooit hoeven laten zien.”
Openheid
Over het gebruik van een katheter was Jelske ook tijdens haar reis heel open. “Toen ik die katheters net gebruikte, verstopte ik ze als ik naar het toilet ging, maar gelukkig ben ik nu wat verder: ik pak ’m gewoon uit m’n tas en als mensen er een vraag over stellen vertel ik erover. Dat vind ik niet raar en ik krijg daar eigenlijk nooit vreemde reacties op.”
Jelske genoot van haar reis door Marokko. Ze was vooral onder de indruk van de moskeeën. “Die waren echt geweldig om te zien en ze hadden vaak prachtig mozaïek. Het eten vond ik ook heerlijk en de landschappen die we vanuit de bus voorbij zagen trekken waren ook echt mooi.” Maar misschien was het meest bijzondere moment wel dat de bus onderweg ergens een stop moest maken voor een van haar reisgenoten, zo vertelt ze. “Die moest naar de wc, die hadden we namelijk niet aan boord. En ik dacht alleen maar: wow, deze stop is niet voor mij. Ik voelde me daardoor zo dankbaar dat ik deze reis kon maken. Ik weet nu dat ik ook verder kan en daardoor gaat er een hele wereld voor me open. Bali lijkt me heel interessant. Maar alles kan!”